آن جهت كه سيّئه است خلق نشده و كار خداى تعالى خلقت و آفريدن است و سيّئه خلقت‌بردار نيست ، چون امرى عدمى است ، مثلا اگر انسانى دچار سيّئه‌اى باشد در حقيقت فاقد رحمتى از طرف خداى تعالى است و اين فقدان هم مستند به اعمال گذشته او است ، او كارى كرده كه نتيجه‌اش اين شده كه خداى تعالى رحمت خود را نسبت به او امساك نموده است . « 1 » * حسن صورت س 522 - معنا و مفهوم « حسن صورت » و مراد از آن در آيهء شريفهء « . . . وَ صَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ » « 2 » چيست ؟ ج - « حسن صورت » عبارت است از تناسب تجهيزات آن نسبت به يكديگر ، و تناسب مجموع آنها با آن غرضى كه به خاطر آن غرض ايجاد شده ، اين است معناى حسن ، نه خوشگلى و زيبايى منظر و يا نمكين بودن ، چون حسن يك معناى عامى است كه در تمامى موجودات جارى است همچنانكه فرمود : « الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ ، خدايى كه خلقت هرچيزى را نيكو كرد . » « 3 » و اگر در آيهء مورد بحث تنها حسن صورت انسان‌ها را نام برد ، شايد براى اين بوده كه مردم را توجه دهد به اينكه خلقت انسان‌ها طورى شده كه با بازگشت آنان به سوى خدا سازگار است ، براى اينكه وقتى خداى تعالى

--> ( 1 ) . الميزان ( 20 جلدى ) ؛ ج 5 ، ص 13 - 19 + الميزان ( 40 جلدى ) ؛ ج 9 ، ص 14 و 15 . [ با تصرف ] ( 2 ) . سورهء تغابن ، آيهء 3 . ( 3 ) . سورهء سجده ، آيهء 7 .